اگر باهاش ازدواج میکرد بعدش پشیمون میشد و میگفت کاش باهاش ازدواج نکرده بودم که عشقش تا ابد برام بمونه...

اگر باهاش ازدواج نمیکرد تا ابد حسرتش به دلش بود ...

اگر خودش بدبخت میشد میگفت ای بخاطر آه عشق اولم بود.. اگر معشوق بدبخت میشد میگفت ای بخاطر اینه که هنوز به فکر منه نمیتونه با زن دیگه سر کنه....

اگر بچه دار نمیشدن میگفت آه منه .....

اگر بچه دار نمیشد میگفت خدا که همه چیز رو به یک نفر نمیده.....

اگر مادر شوهرش دوستش داشت میگفت نگاه میخواد بهم نزدیک بشه و از زندگیم سر در بیاره...

اگر مادر شوهرش دوستش نداشت میگفت این زن از روز اول هم چشم دیدن منو نداشت ....

اگر 

اگر

اگر.........................

خدایا این همه تفکرات بیمار فقط از یک ذهن بیمار سر میزنه... پس چرا ما که اینقدر ادعای روشن فکری داریم  گاهی اوقات اینطوری فکر میکنیم؟ چطور میتونیم برای کسی که روزگاری تا حد پرستش دوست داشتیم آرزوی لعنت ابدی کنیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟